راهنمای انواع و کاربردهای نردبان طناب دریایی

نردبان طناب دریایی سازه‌های کوهنوردی قابل حمل و انعطاف‌پذیری هستند که در کشتی‌ها و در دریا برای سوار شدن، انتقال خدمه، فرار اضطراری، عملیات نجات و دسترسی به کشتی‌ها از آب استفاده می‌شوند. نوع نردبان طناب دریایی مورد نیاز کاملاً به کاربرد آن بستگی دارد - نردبان سوار شدن خلبانی که برای انتقال خلبانان بندر به کشتی‌های بزرگ استفاده می‌شود، نیازمندی‌های ساخت و ساز کاملاً متفاوتی از نردبان شنا، نردبان قایق نجات یا نردبان جاکوب برای تخلیه اضطراری دارد. انتخاب نوع نادرست خطرات ایمنی جدی در دریا ایجاد می کند که در آن شکست عواقب فوری و تهدید کننده زندگی دارد.

نردبان طناب دریایی طیف وسیع تری از عملکردهای حیاتی را نسبت به آنچه که اکثر دریانوردان در ابتدا از آن استقبال می کنند، انجام می دهند. از ترتیبات شبانه روزی خلبانی تنظیم شده بین المللی مورد نیاز فصل پنجم SOLAS برای سکوهای شنا قایق های تفریحی و سیستم های نجات سکوی دریایی، نردبان های طناب از جمله حیاتی ترین تجهیزات دسترسی قابل حمل از نظر ایمنی هستند که در محیط دریایی استفاده می شوند. این راهنما هر نوع اصلی، کاربردهای آنها، مشخصات مواد، الزامات نظارتی و معیارهای انتخاب را پوشش می دهد.

انواع اصلی نردبان طناب دریایی

نردبان طناب دریایی یک دسته محصول واحد نیستند - آنها چندین نوع مجزا را شامل می شوند که هر کدام برای عملکردهای خاص، الزامات بار و چارچوب های نظارتی مهندسی شده اند. درک تمایزات از عمل خطرناک جایگزینی یک نوع با نوع دیگر جلوگیری می کند.

نردبان شبانه روزی خلبان

نردبان‌های پرواز خلبانی - که گاهی اوقات نردبان خلبانی نامیده می‌شوند - از جمله نردبان‌های طناب دریایی به شدت تنظیم‌شده موجود هستند. آنها برای انتقال خلبانان دریایی بین قایق های خلبان و کشتی های تجاری بزرگ، معمولاً در دریا در شرایط بالقوه نامطلوب استفاده می شوند. کنوانسیون و قطعنامه SOLAS IMO (سازمان بین المللی دریانوردی) MSC.1/Circ.1495 الزامات ساخت و ساز دقیقی را مشخص می کند: مانیل یا طناب های کناری طناب غیر مصنوعی معادل آن با حداقل قطر 18 میلی متر ، پله های پخش کننده چوب سخت (آج ها) با طول حداقل 480 میلی متر، عرض 115 میلی متر و ضخامت 25 میلی متر، در فواصل یکنواخت بین 300 میلی متر و 380 میلی متر از هم فاصله دارند.

نردبان های خلبانی باید آزمایش بار اثبات را تحمل کنند و در تمام شناورهایی که فاصله سطح آب تا عرشه کشتی بیش از 9 متر باشد، لازم است. هنگامی که این بیش از 9 متر است، یک نردبان ترکیبی (نردبان خلبان به اضافه نردبان اقامت) مورد نیاز است. عدم حفظ نردبان های خلبانی منطبق یکی از مواردی است که در بازرسی های کنترل ایالت بندر در سراسر جهان به آن اشاره شده است.

نردبان یعقوب

نردبان یعقوب یک نردبان طنابی سنتی با پله‌های چوبی یا فلزی است که در طول تاریخ برای بالا رفتن از ارتفاع تا دکل‌بازی روی کشتی‌های بادبانی و برای اهداف سوار شدن استفاده می‌شود. در استفاده های دریایی مدرن، نردبان های جیکوب به عنوان نردبان دسترسی ثانویه، ترتیبات سوار شدن موقت در طول عملیات تعمیر و نگهداری و کمک های تخلیه اضطراری عمل می کنند. آنها در ساخت و ساز ساده تر از نردبان های پایلوت تنظیم شده هستند و معمولاً دارای پله های چوبی یا آلومینیومی گرد هستند تا پله های چوبی تخت که برای ترتیبات سوار شدن خلبان الزامی است. نردبان های جیکوب به طور گسترده در کشتی های ماهیگیری، قایق های کاری و ساخت و سازهای دریایی استفاده می شود که در آن دسترسی به نردبان موقت بین عرشه ها یا بین کشتی و سازه مورد نیاز است.

نردبان شبانه روزی قایق نجات و کاردستی بقا

نردبان های سوار شدن قایق نجات، نردبان های طنابی جمع و جور و جمع شونده هستند که در بسته های قایق نجات قرار می گیرند و هنگام پرتاب قایق مستقر می شوند و به بازماندگان در آب اجازه می دهند بدون کمک از قایق بالا بروند. الزامات آیین نامه SOLAS LSA (لوازم نجات غریق) الزام می کند که همه قایق های نجات که قادر به حمل بیش از تعداد معینی از افراد هستند باید دارای نردبانی باشند که حداقل به آنها برسد. 0.4 متر زیر سبک ترین خط آب از قایق باد شده این نردبان ها باید حداقل وزن یک نفر را تحمل کنند 100 کیلوگرم در حالت غرقابی

نردبان های سواری قایق نجات معمولاً از بافته های پلی استر یا پلی پروپیلن و پله های پلاستیکی یا فولادی ضد زنگ ساخته می شوند که برای حداقل حجم ذخیره سازی و استقرار قابل اعتماد پس از دوره های طولانی ذخیره سازی در دریچه یا کانتینر قایق طراحی شده اند.

نردبان بازیابی Man-Overboard (MOB).

نردبان های بازیابی انسان-روی کشتی به طور خاص برای بازیابی فرد از آب به عرشه کشتی یا سکوی سوار شدن طراحی شده اند. چالش اصلی طراحی آنها این است که شخصی که حتی برای چند دقیقه در آب سرد بوده است ممکن است قدرت و هماهنگی قابل توجهی در چنگ زدن دستی به دلیل شوک سرما و شکست در شنا از دست داده باشد. نردبان های MOB معمولاً تا حداقل 1 متر زیر خط آب گسترش می یابند اجازه دادن به فرد برای پا گذاشتن روی یک پله غوطه ور به جای اینکه از او بخواهد خودش را از سطح بالا بکشد.

بسیاری از نردبان‌های MOB شامل ویژگی‌های خود نگهدارنده، پله‌های عریض با سطوح ضد لغزش برای پای افراد غرق در آب، و نقاط اتصال بالایی امن هستند که می‌توانند بارگذاری پویا یک بازمانده را تحمل کنند. برخی از طرح ها دارای یک پله اختصاصی "اسکوپ" هستند که در زیر خط آب قرار گرفته است که اجازه ورود افقی را به جای یک حرکت کوهنوردی می دهد.

نردبان شنا و شبانه روزی

نردبان های شنا و شبانه روزی نردبان های طناب دریایی تفریحی هستند که در قایق های بادبانی، قایق های موتوری و کشتی های کوچک برای ورود و خروج آب در هنگام شنا، غواصی و سوار شدن با قایق استفاده می شوند. آنها از نردبان های طناب ساده سه پله آویزان شده بر روی عقب تا چند پله فولاد ضد زنگ و واحدهای ترکیبی طناب ادغام شده در سکوی شنا را شامل می شوند. این نردبان‌ها مشمول مقررات SOLAS نیستند، اما باید با حداقل استانداردهای ایمنی قابل اعمال برای کشتی‌های تفریحی در هر حوزه قضایی - در اروپا، تحت دستورالعمل صنایع دستی تفریحی (RCD) مطابقت داشته باشند.

پلت فرم دریایی و نصب نردبان طناب

سکوهای نفت و گاز فراساحلی، پایه های مزرعه بادی و سازه های دریایی از نردبان های طناب به عنوان راه های فرار ثانویه، کمک های تخلیه اضطراری و تجهیزات دسترسی بازرسی استفاده می کنند. این نردبان ها باید با استانداردهای مدیریت ایمنی فراساحلی (معمولاً توسط دولت پرچم یا اپراتور تأسیسات در برابر استانداردهایی مانند EN 131، ISO 14122، یا API RP 2A مشخص می شود) مطابقت داشته باشند و باید برای استفاده توسط پرسنل در تجهیزات حفاظت شخصی از جمله لباس های غوطه وری و دستکش های بقا طراحی شوند - که به طور قابل توجهی در مقایسه با ضخامت دست کمتر می شود.

مواد نردبان طناب دریایی: انتخاب برای محیط دریایی

انتخاب مواد در نردبان های طناب دریایی بسیار مهم است زیرا محیط دریا به طور همزمان تقریباً به هر ماده رایج از طریق تخریب UV، خوردگی آب شور، رسوب بیولوژیکی و سایش مکانیکی حمله می کند. ترکیب مواد مورد استفاده برای طناب های جانبی، پله ها و اتصالات باید با کاربرد خاص و الزامات قانونی مطابقت داشته باشد.

چرا مانیل ماده مشخص شده برای نردبان خلبانی باقی می ماند؟

علی‌رغم اینکه الیاف مصنوعی تقریباً در هر آزمایش آزمایشگاهی بهتر از مانیل عمل می‌کنند، SOLAS به طور خاص به مانیل (یا یک فیبر غیر مصنوعی معادل) برای طناب‌های کناری نردبان خلبان نیاز دارد. منطق ساختاری نیست، بلکه عملکردی است: مانیل در هنگام خیس شدن در مقایسه با طناب‌های مصنوعی صاف، چسبندگی بهتری را فراهم می‌کند، در برابر بارگذاری موضعی زیاد در نقاط تماس گره و شکاف مقاومت می‌کند، بدون لغزشی که طناب‌های مصنوعی می‌توانند نشان دهند، و نشانه‌ای لمسی از تخریب از طریق فیبریلاسیون سطحی قبل از شکست فاجعه‌بار ارائه می‌دهد. بازرسان و خلبانان می توانند وضعیت مانیل را به صورت بصری ارزیابی کنند. ارزیابی وضعیت داخلی یک طناب مصنوعی نیازمند ابزارهای تخصصی است.

مواد پله برای نردبان طناب دریایی

پله‌ها (پله‌ها/آج‌ها) در نردبان‌های طناب دریایی در معرض بارگذاری دینامیکی از جانب افرادی هستند که در شرایط مرطوب بالا می‌روند و باید چسبندگی غیرلغزشی برای کفش‌های مرطوب فراهم کنند. مواد پله رایج و مشخصات عملکرد آنها:

• چوب سخت (خاکستر، چوب ساج، کامپوزیت های چوب سخت): اجباری توسط SOLAS برای نردبان خلبان. چسبندگی طبیعی هنگام خیس شدن، استحکام کافی، بدون خوردگی. نیاز به بازرسی منظم برای پوسیدگی، بررسی و لایه برداری دارد. طبق مشخصات SOLAS باید با شیارهای ضد لغزش درمان شود.
• آلومینیوم (آنودایز شده یا با پوشش پودری): سبک، قوی، مقاوم در برابر خوردگی با عملیات سطح مناسب. نیاز به روکش ضد لغزش یا روکش شن - آلومینیوم صیقلی لخت در هنگام خیس شدن به طرز خطرناکی لغزنده است. مشترک برای قایق های کاری و نردبان های دریایی Jacob.
• فولاد ضد زنگ 316: حداکثر مقاومت در برابر خوردگی برای تاسیسات دریایی دائمی و نردبان های تفریحی ممتاز. سنگین اما بسیار بادوام. پله های ضد لغزش یا سطوح اچ شده ضروری هستند.
• پلاستیک تقویت شده با شیشه (GRP/FRP): سبک وزن، غیر خورنده، غیر مغناطیسی، غیر رسانای الکتریکی. برای سکوهای فراساحلی که در مناطق خطرناک به خواص بدون جرقه نیاز است، ترجیح داده می شود. سطح ناهموار طبیعی چسبندگی خوبی را فراهم می کند.
• پلی کربنات یا پلاستیک تثبیت شده در برابر اشعه ماوراء بنفش: در نردبان های سوار شدن به قایق نجات استفاده می شود که در آن حداقل وزن و حجم کم انباری ضروری است. استحکام کافی برای کاربرد اما برای کاربردهای با بار زیاد یا طولانی مدت مناسب نیست.

الزامات نظارتی SOLAS و IMO برای نردبان طناب دریایی

مقررات بین‌المللی دریایی بر ساخت، نگهداری و استفاده از نردبان طناب دریایی در کشتیرانی تجاری با ویژگی‌هایی که ماهیت حیاتی ایمنی عملیات سوار شدن و رها کردن در دریا را منعکس می‌کند، حاکم است. عدم رعایت، اپراتورهای کشتی را در معرض توقیف کنترل ایالت بندر، و مهمتر از آن، در معرض خطر مرگ خدمه و خلبان قرار می دهد.

SOLAS فصل V الزامات سوار شدن خلبان

SOLAS فصل V، مقررات 23، و قطعنامه IMO MSC.1/Circ.1495 (2013) الزامات کلیدی زیر را برای ترتیبات سوار شدن خلبان ایجاد می کند:

• طناب های جانبی: دو عدد، از مانیل یا مواد غیر مصنوعی معادل آن، پیوسته از بالا به پایین بدون درز حداقل قطر 18 میلی متر
• آج ها: چوب سخت یا معادل آن، حداقل 480 میلی متر طول × 115 میلی متر عرض × 25 میلی متر ضخامت ، به طور مساوی بین 300-380 میلی متر از هم فاصله دارند
• پخش کننده (گام های پخش کننده): ارائه شده در فواصل 9 آج برای جلوگیری از پیچش نردبان، حداقل طول 1800 میلی متر
• نردبان باید از سمت کشتی تا یک نقطه گسترش یابد حداقل 1.5 متر بالاتر از عرشه قایق خلبان و در جهتی که خلبان از آن بالا می رود، به عمق حداقل 5 متری زیر عرشه آزاد کشتی برسید
• وسایل روشنایی و طناب (طناب های دستی در سطح عرشه) باید فراهم شود
• یک شناور نجات با نور خود اشتعال و یک خط بالارونده باید فوراً در ایستگاه پرواز در دسترس باشد

الزامات کد LSA برای قایق نجات و نردبان نجات

کد لوازم نجات جان IMO (LSA) مشخص می‌کند که قایق‌های نجات بادی باید مجهز به نردبانی باشند که هنگام بارگیری قایق، پایین‌ترین پله را در 0.4 متر زیر خط آب . نردبان باید بتواند توسط یک فرد در آب برای سوار شدن بر قایق بدون کمک استفاده شود - نیازی که باعث پیشرفت های قابل توجهی در طراحی در هندسه نردبان سوار شدن شد، زیرا طراحی های اولیه به استحکام بالایی بدن نیاز داشتند که قربانی آب سرد ممکن است از آن برخوردار نباشد.

کمبودهای رایج کنترل ایالت بندر

تجزیه و تحلیل تفاهم نامه پاریس و گزارش های بازرسی کنترل ایالت بندر توکیو تفاهم نامه تفاهم نامه به طور مداوم کمبودهای نردبان خلبان را در میان یافته های استناد شده شناسایی می کند. متداول ترین تخلفات عبارتند از:

• طناب های جانبی فرسوده، فرسوده یا آسیب دیده علیرغم خرابی قابل مشاهده تعویض نشده اند
• آج ها یا پله های پخش کننده شکسته، ترک خورده یا از دست رفته
• فاصله آج نادرست (خارج از محدوده 300-380 میلی متر)
• طناب مصنوعی جایگزین طناب مانیل مورد نیاز
• با اتصالات یا گره در طناب جانبی به جای طول های پیوسته محکم می شود
• روشنایی ناکافی یا فقدان گلدسته در محل سواری

کاربردهای نردبان طناب دریایی در سراسر بخش های دریایی

هر بخش دریایی از نردبان های طناب در زمینه های عملیاتی مجزا استفاده می کند که اولویت های طراحی متفاوتی را هدایت می کند. تفکیک زیر برنامه ها را با الزامات عملکرد خاصی که بر انتخاب حاکم است، ترسیم می کند.

حمل و نقل تجاری

کشتی‌های تجاری - کشتی‌های فله‌بر، تانکرها، کشتی‌های کانتینری، کشتی‌های کروز - از نردبان‌های پرواز خلبان به‌عنوان برنامه اولیه نردبان طناب تنظیم‌شده استفاده می‌کنند. این شناورها همچنین از ترتیبات سوار شدن به قایق نجات و قایق نجات از جمله نردبان های دسترسی طناب و آویزهای تراشکاری برخوردار هستند و باید نردبان های فرار اضطراری قابل دسترسی از هر عرشه اقامتی به عرشه سواری را مطابق با SOLAS فصل II-2 حمل کنند. کشتی های کانتینری به طور فزاینده ای با ارتفاع بیش از سوار شدن خلبان مواجه می شوند 12-15 متر در شرایط بالاست ، نیاز به ترتیبات نردبان ترکیبی و نگهداری دقیق قسمت پایینی نردبان پایلوت که با سطح آب تماس دارد.

کشتی های ماهیگیری

کشتی های ماهیگیری از نردبان های طناب برای بازیابی خدمه از آب (یک خطر شغلی قابل توجه در صنعت ماهیگیری که یکی از بالاترین نرخ های مرگ و میر را در بین هر شغلی دارد)، انتقال بین کشتی ها در دریا برای انتقال صید و در برخی مناطق برای دسترسی به سکوهای ماهیگیری و سازه های مزرعه ماهی استفاده می کنند. خطر خاص غوطه ور شدن در آب سرد در مناطق ماهیگیری (دریای شمالی، اقیانوس اطلس شمالی، دریای برینگ) طراحی نردبان MOB را حیاتی می کند - ماهیگیرانی که از آب 5 درجه سانتیگراد بازیابی می شوند، به شدت گرفتن دستشان محدود است و باید بتوانند با استفاده از قدرت پا و وزن بدن به جای قدرت بازو، سوار شوند.

نفت، گاز و انرژی باد فراساحلی

سکوهای فراساحلی و پایه های توربین بادی برخی از پرتقاضاترین کاربردهای نردبان طناب دریایی را ارائه می دهند. تکنسین ها بین کشتی های انتقال خدمه (CTV) و قطعات انتقالی توربین بادی دریایی در شرایطی تا Sea State 3 (ارتفاع موج قابل توجه 1.25 متر) یا بالاتر با استفاده از J-tube و نردبان طناب، پوشیدن PPE کامل شامل مهار، کلاه ایمنی، و لباس بقا. ترکیبی از حرکت بین کشتی و سازه، ارتفاعات بالا (برخی از نردبان های توربین گسترش می یابند 20-30 متر از خط آب تا اولین سکوی دسترسی)، و تجهیزات حفاظتی حجیم نیاز به نردبان هایی با پله های به خصوص پهن، پایداری جانبی بالا و اتصال ایمن به فولاد سازه ای بدون کاهش انعطاف پذیری دارند.

قایقرانی تفریحی و قایق رانی

کشتی های تفریحی از نردبان های طناب در درجه اول به عنوان نردبان شنا و کمک سوار شدن از آب استفاده می کنند. ملاحظات ایمنی حیاتی که اغلب در بخش تفریحی نادیده گرفته می شود این است که فردی که از یک کشتی تفریحی به دریا افتاده است ممکن است قدرت کافی برای سوار شدن با استفاده از نردبان شنای استاندارد را نداشته باشد. - غوطه ور شدن در آب سرد، وزن لباس خیس، و واکنش اولیه شوک می تواند باعث شود که فرد تنها قادر به نگه داشتن نردبان به جای بالا رفتن از آن باشد. مقررات مسابقات دریایی (ISAF/مقررات ویژه قایقرانی جهانی) کشتی‌هایی را که در فراساحل رقابت می‌کنند ملزم می‌کند تا نردبانی را حمل کنند که به زیر سطح آب می‌رسد و می‌تواند توسط یکی از خدمه با استفاده از یک دست در حالی که طناب نجات را با دست دیگر نگه داشته است، مستقر کند.

عملیات جستجو و نجات (SAR).

عملیات گارد ساحلی، قایق نجات و هلیکوپتر SAR از سیستم های نردبان طناب تخصصی برای بازیابی بازماندگان استفاده می کنند. سیستم‌های نجات بالابر هلیکوپتر شامل نردبان نجات پزشکی است که به غواص SAR اجازه می‌دهد تا در کنار یک بازمانده بدون بالابر برقی پایین بیاید - زمانی که یک بازمانده در آب است اما قادر به کمک به خود محدود است استفاده می‌شود. کشتی‌های SAR از ترکیبی از سیستم‌های نردبانی صلب و طناب‌دار با خطوط ایمنی یکپارچه و نقاط اتصال مهاری با قطع سریع استفاده می‌کنند که به یک خدمه اجازه می‌دهد تا به چندین بازمانده در عرشه کمک کند.

ویژگی های ساخت و ساز که عملکرد را تعریف می کنند

فراتر از انتخاب مواد و انطباق با مقررات، جزئیات ساخت و ساز خاص نردبان طناب دریایی با کارایی بالا را از محصولات کاربردی اساسی متمایز می کند.

معیارهای بازرسی، نگهداری و جایگزینی

نردبان های طناب دریایی در یکی از مخرب ترین محیط ها برای مواد کار می کنند - هوای نمک، قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش، بارگذاری مکانیکی، و رسوب بیولوژیکی همه به طور همزمان عمل می کنند تا یکپارچگی ساختار را در طول زمان کاهش دهند. یک برنامه بازرسی دقیق و جایگزینی اختیاری نیست. این یک نیاز ایمنی زندگی است.

چک لیست بازرسی منظم

• طناب های جانبی: ساییدگی، پیچ خوردگی، بریدگی، گچی اشعه ماوراء بنفش (روی مواد مصنوعی)، نرم شدن یا سفت شدن نسبت به شرایط اولیه، کپک یا پوسیدگی (مانیل) و تغییر رنگ که نشان دهنده آلودگی شیمیایی است را بررسی کنید.
• پله ها/آج ها: وجود ترک، شکاف، لایه لایه شدن، سایش شدید سطح ضد لغزش، شل بودن یا گم شدن بست ها و خوردگی در نقاط تماس پله به طناب را بررسی کنید.
• سخت افزار پیوست: غل و زنجیر، حلقه های D و کارابین ها باید از نظر خوردگی، تغییر شکل، ترک در نقاط بارگذاری و حرکت آزاد مکانیسم های قفل بررسی شوند.
• هندسه کلی: تأیید کنید که فاصله پله ها در مشخصات است. بررسی کنید که مراحل پخش کننده موجود و دست نخورده باشند. بررسی کنید که نردبان در تمام طول مورد نظر خود بدون پیچ و تاب و گره خوردگی مستقر شود

محرک های جایگزین

شرایط زیر نیاز به تعویض فوری یا بازنشستگی از خدمات دارد - تعمیر جزئی نردبان دریایی حیاتی ایمنی به ندرت پاسخ مناسبی است:

• هر پله شکسته، ترک خورده یا مفقود شده - تا زمانی که پله تعویض نشود از نردبان استفاده نمی شود
• قطر طناب جانبی بیش از کاهش یافت 10% از اسمی به دلیل سایش یا از دست دادن فیبر
• هرگونه آسیب دیدگی الیاف طناب داخلی، به ویژه در مناطق پرتنش نزدیک نقاط اتصال پله
• طناب مانیل که پوسیدگی داخلی را هنگام باز شدن در محل آزمایش نشان می دهد - ظاهر بیرونی می تواند پوسیدگی داخلی گسترده را بپوشاند
• هر نردبانی که در معرض یک رویداد بار ضربه ای قرار گرفته باشد (فردی که سقوط می کند و به طور ناگهانی نردبان را در حداکثر امتداد بار می کند)
• نردبان خلبانی: حداکثر 30 ماه عمر مفید توسط بسیاری از مقامات دریایی بدون در نظر گرفتن شرایط ظاهری توصیه می شود، زیرا تجزیه فیبر داخلی در مانیل از نظر بصری دشوار است.

نحوه انتخاب نردبان طناب دریایی مناسب

انتخاب نردبان طناب دریایی مناسب نیاز به ارزیابی سیستماتیک کاربرد، محیط نظارتی، ویژگی های کاربر و شرایط عملیاتی دارد. چارچوب تصمیم گیری زیر معیارهای انتخاب کلیدی را پوشش می دهد:

1. ابتدا الزامات نظارتی را مشخص کنید. کشتی های تجاری باید قبل از هر ملاحظه دیگری الزامات SOLAS، کد LSA و وضعیت پرچم را تأیید کنند. این آیین نامه نوع نردبان، مواد و ابعاد را تعریف می کند - انتخاب تا حد زیادی برای برنامه های تنظیم شده الزامی است، نه اختیاری.
2. ارتفاع عملیاتی را تعریف کنید. فاصله عمودی از سطح آب تا عرشه، نیاز طول نردبان را تعیین می کند و برای ارتفاعات بالای 9 متر در کشتی های تجاری، نیاز به آرایش نردبان ترکیبی تحت SOLAS را ایجاد می کند.
3. وضعیت کاربر را در زمان استفاده ارزیابی کنید. یک خلبان در شرایط حرفه ای که در آب و هوای معمولی سوار می شود اساساً با یک بازمانده MOB هیپوترمیک یا یک مسافر در حال تخلیه تفاوت دارد. نردبان برای استفاده اضطراری و MOB باید کاربرانی را با قابلیت فیزیکی به طور قابل توجهی در معرض خطر قرار دهند.
4. شرایط محیطی را در نظر بگیرید. محیط های فراساحلی در معرض مواد به مواد با درجه بالاتر (مصنوعی تثبیت شده با اشعه ماوراء بنفش، پله های ضد زنگ یا GRP) نسبت به برنامه های کاربردی بندرگاه نیاز دارند. خدمات قطب شمال به موادی نیاز دارد که برای انعطاف پذیری در دمای پایین درجه بندی شده باشند تا از شکنندگی در شرایط یخ زده جلوگیری شود.
5. رتبه بار را در برابر حداکثر وزن کاربر به اضافه PPE بررسی کنید. فردی که در لباس بقا، لباس غوطه ور شدن و مهار است می تواند وزن کند 120-140 کیلوگرم در حالت غرقابی - بطور قابل توجهی بالاتر از میانگین وزن بدن 75 تا 80 کیلوگرم که برخی از رتبه بندی های پایه نردبان فرض می کنند. همیشه یک ضریب ایمنی حداقل 4:1 در برابر حداقل بار شکست برای نردبان های دسترسی پرسنل مشخص کنید.
6. برای انبار کردن، استقرار و بازیابی برنامه ریزی کنید. نردبانی که نمی تواند به سرعت توسط یک خدمه تحت شرایط نامساعد مستقر شود، ارزش اضطراری ناکافی را ایجاد می کند. سیستم‌های انبار، کیسه‌های استقرار، و سخت‌افزار آویزان باید به دقت خود نردبان مشخص شوند.